Paris FvdV is een weblog voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

Privacy verklaring: Indien u weblog Paris FvdV, dat bij Google-Blogger is ondergebracht, leest en reageert op de blogs van Paris FvdV, doet u dat vrijwillig en is uw IP-adres en mailadres - indien u dat vermeld - bekend en wordt opgeslagen. Ook uw schuilnaam waaronder uw reageert wordt opgeslagen. Paris FvdV zal uw gegevens nooit aan derden doorgeven. We houden uw gegevens privé, tenzij de wet of rechtelijke macht ons dwingt uw gegevens aan hen te verstrekken. Datalekken in het systeem vallen onder de verantwoordelijkheid van Google-Blogger. Door weblog Paris FvdV te bezoeken en/of de op of via deze weblog aangeboden informatie te gebruiken, verklaart u zich akkoord met de toepasselijkheid van deze disclaimer.

zaterdag 19 mei 2018

ATELIER DES LUMIÈRES, EEN DROOMFABRIEK IN PARIJS

Tussen Bastille en Nation in het 11e arrondissement ligt de rue Saint-Maur. Op nummer 38, verscholen achter een eenvoudige gevel gaat een stukje geschiedenis schuil uit de 19e eeuw. Eens, sinds 1835, was in dit pand de metaalgieterij gevestigd van de familie Plichon. Nu 183 jaar later en 9 miljoen euro aan ontwikkelingskosten verder, heeft Parijs zijn eerste digitale kunstcentrum, klaar voor tentoonstellingen van de 21e eeuw.  Een initiatief van ‘Culturespaces’ tevens eigenaars van het Musée Jacquemart-André, het Musée Maillol en de lichtshows – ‘son et lumière’ – in de steengroeven van Beaux-de -Provence in de Bouches-du-Rhône.

Op nummer 38, verscholen achter een eenvoudige gevel gaat een stukje geschiedenis schuil uit de 19e eeuw - foto Culturespaces

Vier jaar lang is er gewerkt aan de transformatie van de vroegere ijzersmelterij in een centrum van digitale kunst. Na het installeren van geluidsisolatie, airconditioning en brandveiligheid is de vervallen hal van 10 meter hoog met een oppervlakte van 2000 m², voorzien van 140 videoprojectoren en een ruimtelijk geluidssysteem van 50 Nexo luidsprekers op de muren en bas-subwoofers op de grond. Door de juiste hoeken te kiezen, zorgen die voor een optimale spreiding van het geluid, waardoor elke luisteraar de beste geluidskwaliteit ervaart. “Het publiek zal, dankzij de grootste vaste video-installatie ter wereld letterlijk worden ondergedompeld in beeld, beweging en geluid, om zo alle emoties te versterken. Unieke multimedia apparatuur maken het mogelijk om projecties te visualiseren op een oppervlakte van 3300 m². Bijna alle oppervlakten worden gebruikt, van vloer tot plafond en muren oplopend tot 10 meter hoog. De projecties volgen de bewaard gebleven architectonische elementen van de oude gieterij; metalen constructies, een grote schoorsteen, de droogtoren en een koelreservoir gevuld met water. De beelden scrollen en spelen met de lay-out van de ruimtes begeleid door op maat gemaakte muzikale composities”, aldus Bruno McCoy, voorzitter van Culturespaces.

Vier jaar lang is er gewerkt aan de transformatie van de vroegere ijzersmelterij in een centrum van digitale kunst - Artist Impression Culturespaces

De eerste tentoonstelling, die opende op 13 april 2018, is geheel gewijd aan de Weense schilderkunst van Gustav Klimt, Egon Schiele en Friedensreich Hundertwasser. Geregisseerd door artistiek directeur Gianfranco Lannuzzi, Renato Gatto en Massimiliano Siccardo. De muzikale begeleiding is van Luca Longobardi. Om de beurt volgen portretten, landschappen, naakten in kleur en in goud - zo typerend voor de Weense schilderkunst aan het einde van de negentiende eeuw - elkaar op, op het ritme van Wagner, Beethoven, Chopin en Rachmaninov.

De beelden scrollen en spelen met de lay-out van de ruimtes begeleid door op maat gemaakte muzikale composities - Foto Culturespaces

Klimt, een Oostenrijkse symbolistische schilder, muralist en tekenaar geldt als het meest prominente lid van de Wiener Secession (een vereniging van beeldende kunstenaars), waarvan hij ook enige tijd voorzitter was. Kenmerkend voor zijn werken, waarmee hij het meest bekend werd, is het decoratieve ornamentalisme (waarbij hij vaak werkte met bladgoud) en de suggestief-erotische symboliek. Hij maakte vooral naam met zijn vrouwportretten en allegorische werken, maar schilderde ook een groot aantal landschappen. Klimts kunst ontstond tijdens een artistieke bloeiperiode in het Wenen van het belle époque en wordt vaak geassocieerd met de jugendstilbeweging en de art-nouveau.

De projecties volgen de bewaard gebleven architectonische elementen van de oude gieterij - foto Culturespaces

De werken van Egon Schiele zijn expressionistisch en behoren eveneens tot de schilderstijl van de Weense Secession. De tekeningen en schilderijen van Schiele zijn voornamelijk afbeeldingen van mensen en in beperkte mate stadsgezichten en landschappen. Door het sterke gebruik van lijnen kan Schiele eerder als een tekenaar dan als een schilder gezien worden. Hoewel Schiele sterk beïnvloed is door het werk van Gustav Klimt, zijn de lijnen die hij gebruikt toch geheel anders van aard. Terwijl Klimt vooral ronde zachte vormen afbeeldt, waarmee hij de menselijke vorm idealiseert, gebruikt Schiele krachtige hoekige lijnen.

Friedensreich Hundertwasser, geboren als Friedrich Stowasser, was een Oostenrijks kunstenaar en architect. De schilderijen van Hundertwasser kenmerken zich door het uitbundig gebruik van kleur, het gebruik van kleine omkaderde vlakken en parallelle (maar niet rechte) lijnen, een fascinatie voor de spiraal en het ontbreken van rechte lijnen. Naast abstracte schilderijen maakte Hundertwasser gestileerd figuratieve schilderijen.

Het nieuwe museum doet sterk denken aan het ‘Sensorium - Theater der Sinne’ een kermisvoorstelling uit 1992 van de voormalige Duitse kermisexploitanten Karl Häsler & Michael Wolf. Hier werd de bezoeker in een show van 10 minuten op verschillende zintuigen aangesproken. Sensorium, Latijns voor waarneming van alle zintuigen. De attractie bestond uit een tent van frames met 600 m² grondoppervlak en kon per voorstelling 500 personen bergen. Terwijl men keek naar een lasershow, die een verhaal vertelde over Kaj en Kim, werden allerlei special effects aangewend om het gevoel te versterken.

Atelier des Lumières duikt in het universum van de Weense Secession-beweging gekoppeld aan die van art nouveau - foto Culturespaces

Atelier des Lumières duikt in het universum van de Weense Secession-beweging gekoppeld aan die van art nouveau. Met in de hoofdrol de mooiste werken van Gustav Klimt uit de gouden periode, een hoogtepunt uit de geschiedenis van Klimt. De tentoonstelling van 1908: de ‘Kunstschau’ genaamd. Ze vond plaats in een nieuw gebouwencomplex, waarvoor de architect Jozef Hoffmann het architectonisch kader leverde. De expositie in 54 zalen was de grootste ooit in Wenen gehouden en bevestigde als geheel de oorspronkelijke Secession-doelstelling van het Gesamtkunstwerk, een communicatief totaalconcept dat in staat was het dagelijks leven te veranderen.
De Klimt-expositie in zaal 22 trok verreweg de meeste aandacht en werd in de recensies zelfs de kathedraal van de moderne kunst genoemd. Hij exposeerde er zestien doeken, waaronder Die drei Lebensalter der Frau, Danaë, de portretten Adele Bloch-Bauer en Fritza Riedler, enkele landschappen, twee versies van Wasserschlangen en Der Kuss. Het zijn hoogtepunten uit wat later zijn ‘Gouden periode’ zou worden genoemd: werken uitgevoerd in een grafische perfectie met een overdaad aan ornamentiek, in het bijzonder veel bladgoud, die doen denken aan Byzantijnse iconen. Met name in zijn vrouwportretten versterkt dit imperiale goud de koninklijke waardigheid van de modellen en geeft het een bijna sacrale glans aan bepaalde objecten. De afgebeelde vrouwen laten het contrast zien van koele, afstandelijke aristocratische vrouwen, waardoorheen een sterke erotische gloed schemert, versterkt door overdadige decoratieve symbolen.

In totaal wordt de kijker in het Atelier des Lumières ondergedompeld in meer dan 200 werken - foto Culturespaces

In totaal wordt de kijker in het Atelier des Lumières ondergedompeld in meer dan 200 werken. Een bezoek eindigt in een ruimte van 160 m² in een workshop van licht, gecreëerd door het Turkse kunstenaarscollectief ‘Ouchhh’ en een klein restaurant. Het nieuwe Atelier biedt een ongekende ontdekking, een volledig nieuwe benadering van pictorale kunst. Het eerste Digital Art Centre van Parijs.
Meerdere tentoonstellingen zullen volgen want Culturespaces heeft eerder tentoonstellingen gemaakt rond Michelangelo, Leonardo da Vinci, Picasso, Chagall, Gauguin en Vincent van Gogh. De werkplaats van licht zal ons nog vele jaren kunnen blijven fascineren.

L’Atelier des Lumières, rue Saint-Maur 38, 11e arrondissement, metro rue Saint-Maur – lijn 3, Père Lachaise – lijn 2 en 3. Geopend alle dagen van de week van 10.00 uur tot 18.00 uur, Vrijdag en zaterdag tot 22,00 uur. Ook geopend tijdens feestdagen. Entree € 14,50
De expositie over Gustav Klimt loopt tot en met 11 november 2018.

Meer ontdekken over het onbekende Parijs? Vanaf 9 juni 2018 is mijn reisgids ‘Ongewoon Parijs’ te verkrijgen bij de boekhandel of online bij Edicola Publishers, Bruna, Libris, BolBlz, Managementboek,  Hebban, Veltman uitgevers, boekhandelSmit, Amazon Frankrijk, Amazon UK.

Ongewoon Parijs, 160 pagina's, 300 foto's, paperback, ISBN: 978-94-92500-81-6, Prijs € 19,95

woensdag 9 mei 2018

KONINGSDAG 2018 IN PARIJS, KENNISMAKING MET ONZE NIEUWE AMBASSADEUR


Donderdag 3 mei, op persoonlijke uitnodiging van onze nieuwe ambassadeur in Parijs, was ik al vroeg op weg. Stakingsdag bij de Franse spoorwegen betekende dat de laatste zeven kilometer voor Parijs mij een extra uur reistijd bezorgde. Koningsdag in Parijs, en op de een of andere manier weten ze bij onze ambassade in Frankrijk altijd een stralende dag uit te kiezen.


Het Atelier Néerlandais
Vanuit mijn hotel neem ik de overvolle metro richting de start van een feestelijke dag. Allereerst een ontvangst in het Atelier Néerlandais (AN) waarvan ik al een aantal jaren lid ben. Achter de voorgevel van rue de Lille 121, in het statige 7e arrondissement van Parijs, bevindt zich het achttiende-eeuwse Hôtel Turgot. Een prachtig pand, prominent gelegen naast het Palais Bourbon - de Assemblee Nationale (de Franse Tweede Kamer) en in de buurt van de belangrijkste ambassades en instituten van Parijs. Op de derde etage is het Atelier Néerlandais gevestigd. Een ankerplaats voor Nederlandse ontwerpers, fotografen, architecten, uitgevers en andere individuele ondernemers, organisaties en bedrijven, werkzaam in de creatieve sector, die vanuit een van de mooiste lokaties in Parijs hun positie op de Franse markt willen versterken. Het Atelier Néerlandais wordt ook wel gezien als het Nederlandse culturele uithangbord in Frankrijk. Dit alles op initiatief van het cultuur en communicatieteam van de Nederlandse Ambassade in Frankrijk, onder de bezielende leiding van Bart Hofstede, ambassaderaad voor cultuur en communicatie, die in augustus Parijs gaat verruilen voor Peking. 

‘Tormenta’; de Nederlandse couturier Jef Montes en model Yurika - debuut op Paris Fashion Week 2018 – presentatie in het Atelier Néerlandais - foto AN

Onder leiding van Bart Hofstede is het AN er in geslaagd in de afgelopen jaren om gebundelde presentaties te organiseren tijdens grote evenementen zoals FIAC, Designer Days, Salon du Livre, Paris Photo, Paris Fashion Week, Maison et Objet, Off print en Paris en scène. Daarnaast zorgt het team van de Nederlandse ambassade voor, vooral tentoonstellingen van fotografie, ontwerp, hedendaagse beeldende kunst, filmavonden, literatuur en debat, en financiële steun aan andere disciplines als podiumkunsten, op Franse podia, voor een Frans publiek. Succes is dan ook niet uitgebleven en het Atelier telt inmiddels meer dan 100 ondernemers die zich hebben aangesloten.

Jasper Krabbé in ‘Het geheim van de Meester’ – Charlotte Caspers schildert Van Gogh - opnamen in Atelier Néerlandais - foto AN

De ontvangst is allerhartelijkst, dit keer door Dhr. Joan Mols, die mij tevens op de hoogte brengt van de komende activiteiten in het Atelier Néerlandais. Op donderdag 31 mei staat het Atelier geheel ter beschikking voor de Nederlandse kunstenaar Victor de Bie. De Bie is een veelzijdig beeldend kunstenaar met een modeachtergrond. Hij heeft de laatste twee jaren al enkele malen hier atelier gehouden en is door de locatie in Parijs zeer geïnspireerd geraakt, waardoor hij, zoals hij het zelf zegt, een ‘boost’ kreeg in zijn artistieke uitdrukking. Om zijn dankbaarheid, en de inspiratie die hij in Parijs heeft opgedaan, ter plaatse ten toon te stellen, heeft hij zijn vernissage van zijn expositie ‘Potasser et Cartonner’, op 31 mei 2018 in het Atelier Néerlandais. De expositie loopt van 1 juni tot en met 7 juni 2018. U als lezer van weblog Paris FvdV bent van harte wellkom. A.u.b. vooraf aanmelden op info@victordebie.com

Nederlands kunstenaar Victor de Bie aan het werk in het Atelier Néerlandais

Gedurende de laatste twee weken van juni zijn er op de locatie van het Atelier Néerlandais evenementen met betrekking tot de slotmanifestatie ’‘Oh Pays-Bas!. Deze sluit het Nederlandse culturele seizoen 2017-2018 in Frankrijk af. Gedurende deze weken vinden er verschillende evenementen plaats. Op het programma staan o.a. een expositie, workshops met als thema textiele innovatie en design en een Pecha Kucha-avond. Voor meer informatie klik hier.

Een wel heel bijzondere presentatie van het modemerk XUAN Paris - foto AN

Weinigen weten dat hier aan de rue de Lille 121 ook het Nouveau Centre Néerlandais is gevestigd onder leiding van Ed Hanssen. Het NCNL is een zelfstandig opleidingsinstituut, lid van het AN en verzorgt sinds februari 2014 lessen Nederlands aan in Parijs en omgeving wonende volwassenen. Daarnaast geeft het ook lessen in Franse schrijf- en conversatievaardigheden voor Nederlandstaligen. De brug die het NCNL slaat tussen Fransen en Nederlanders komt ook tot uiting in de maandelijkse lessen over de geschiedenis van de Nederlandse en Vlaamse schilderkunst en de tweemaandelijkse Leesclub Nederlandse literatuur samen met onder andere schrijver en kunst historicus Jan-Willem Noldus. Op 1 juni 2018 geeft Ed Hanssen een lezing over Vermeer.

Geduldig wachten tot 18.00 uur - rue de Grenelle 85

Hôtel d'Avayray
De klok tikt richting 18.00 uur en het is tijd om te wandelen richting de residentie van onze Ambassadeur aan de rue de Grenelle 85. Het is voor het eerst dat ik persoonlijk kennis ga maken met onze nieuwe ambassadeur in Frankrijk Z.E. Mr. Pieter de Gooijer. Sinds augustus 2017 de opvolger van Ed Kronenburg, onze nieuwe Ambassadeur in China.
Het is altijd een eer om (weer) te worden uitgenodigd voor een festiviteit in de chique Nederlandse residentie, het voormalige Hôtel d'Avayray.

Erewacht bij de residentie van onze ambassadeur Z.E. Pieter de Gooijer

In 1718 kreeg de architect Jean-Baptiste Le Roux van Claude Théophile de Bésiade, markies van Avaray, de opdracht een luxueuze residentie te bouwen, nabij het buurtschap 'près de la justice Saint-Germain'. De bouw nam ongeveer twee jaar in beslag. Directe nazaten van de familie Bésiade d’Avaray verkochten dit herenhuis in 1920 aan de Nederlandse regering en sinds die tijd is het Hôtel d’Avaray de officiële residentie van de ambassadeurs van het Koninkrijk der Nederlanden in Parijs.

Alle gasten worden persoonlijk welkom geheten door onze nieuwe ambassadeur Z.E. Pieter de Gooijer en mevrouw Julie Vermooten

Een voor een sluiten de gasten zich aan en worden persoonlijk ontvangen door onze ambassadeur Z.E. Pieter de Gooijer en mevrouw Julie Vermooten. Vertegenwoordigers van defensie van diverse grootmachten, leden van verschillende ambassades, maar met name Nederlanders uit het Franse bedrijfsleven en verenigingen waaronder het CAPA, 'Club Affaires Paris Amsterdam', de NZGF, de Nederlandse Zaken Gemeenschap Frankrijk en ANEAS, de oudste Nederlandse vereniging in Frankrijk. De Koningsdagreceptie wordt jaarlijks mede mogelijk gemaakt door de steun van zowel het Franse- als Nederlandse bedrijfsleven. Wederom zijn de overdadige tafels en de inwendige mens verzorgd door het team van chef-kok Enzo Franceschelli, lid van de gerenommeerde ‘Club International Les Toques Blanches’. Internationale professionals uit de horeca die in Frankrijk of in het buitenland wonen.

De inwendige mens wordt verzorgd door het team van chef-kok Enzo Franceschelli, lid van de gerenommeerde ‘Club International Les Toques Blanches’


Wie is eigenlijk Pieter de Gooijer is een vraag die ik stel aan de vele bezoekers die ik ontmoet op deze bij uitstek uitstekende netwerkbijeenkomst.
Pieter de Gooijer (1956) was van 2011 tot januari 2017 de Nederlandse PV, Permanent Vertegenwoordiger bij de Europese Unie. Eerder was hij diplomaat in Ankara en Washington en directeur-generaal politieke zaken op het ministerie van Buitenlandse Zaken. Vanaf augustus 2017 is hij onze ambassadeur in Parijs.
Als EU ambassadeur vertegenwoordigde hij Nederland in Brussel in de woelige tijden van de eurocrisis, de Griekse geldcrisis, de migratiecrisis, tot het Brexit-drama en de opkomst van de anti-Europese populisten. Een door de wol geverfde, crisisbestendige topdiplomaat die van het roulerende EU-voorzitterschap van Nederland, in de eerste helft van 2016, een opmerkelijk succes wist te maken.

Z.E. Dhr. Pieter de Gooijer

Met vooruitziende blik koos de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders ervoor om deze superervaren Nederlands Permanent Vertegenwoordiger bij de EU voor te dragen als Ambassadeur in Parijs. Een diplomaat die het onderhandelingsspel en de personen die daarbij tellen door en door kent. Zo verzekerde Den Haag zich van diplomatieke kwaliteit binnen de vroeger zo befaamde Frans/Duitse as, die met de komst van de qua Europa ambitieuze Macron weer volop aan het draaien is.

De Koningsdagreceptie is bij uitstek dè  plaats om te netwerken

Geen wonder dat onze ambassadeur, tijdens zijn speech, de belangrijke relatie onderstreept tussen Nederland en Frankrijk, met als markant gebeuren de ontmoeting tussen de Franse President Macron en Premier Rutte.
“Voor ons liggen belangrijke thema’s en uitdagingen voor bilaterale Europese samenwerking waaronder energie transitie, onderzoek en innovatie, het gevecht tegen de klimaatverandering, migratie en defensie. Voorbeelden van duurzame samenwerking zijn te zien op de binnenplaats”. Aldus Z.E. Pieter de Gooijer.

V.l.n.r. Dhr. Joan Mols – Atelier Néerlandais, de Nederlands – Vietnamese modeontwerper Xuan-Thu Nguyen van het modemerk XUAN Paris en haar echtgenoot Martijn Ratsma

Over zijn persoonlijke aspecten krijg ik de volgende antwoorden: Hij is de man van de scherpe vragen, hij is niet alleen een perfectionist maar wil ook alles weten, waardoor hij altijd meer weet dan de rest. Ietwat gesloten en het duurt even om met hem een vertrouwensrelatie op te bouwen. Volgens mij is Nederland in Frankrijk in goede handen.
Wandelend door de prachtige tuin, die inmiddels helemaal gevuld is met Hollandse tulpen ontdek ik ook Barneveldse kippen, zomaar een ongewoon tafereel in de tuin van een ambassadeur.

Televisiemaker, schrijver, Frankrijk kenner Wilfried de Bruijn druk in gesprek met Lionel Veer, Permanent Vertegenwoordiger bij UNESCO

Duurzame samenwerking
Op weg naar de uitgang krijg ik op de binnenplaats uitleg van Robert-Willem Dol van het Nederlandse Beeblue. Een ondernemerscollectief dat producten en diensten ontwikkelt met een positieve impact op samenleving, natuur en economie. Een daarvan is het zeepje SOOP. In Nederland produceren we jaarlijks 120 miljoen kilo koffiedik en miljoenen kilo’s sinaasappelschil als bijproduct van onze consumptie van koffie en verse jus. Het merendeel van de koffiedik en schillen gaan bij het restafval. Heel erg zonde!, volgens Robert-Willem, want koffiedik en sinaasappelschillen zijn zeer waardevolle grondstoffen voor zeep. ‘SOOP’ is opgericht vanuit die ambitie om reststromen in te zetten als volwaardige grondstof voor zeep.
“De harde korreltjes van koffie werken als een scrub waarvan je huid schoon en zacht wordt. Daarnaast heeft koffiedik een neutraliserende werking, waardoor nare luchtjes verdwijnen. De sinaasappelschillen en sinaasappelolie (afkomstig uit de schillen) in de zeep zorgen vervolgens voor een mooie kleur en geur. Sinaasappelschil heeft ook een ontvettende kracht en het is goed voor je huid. De zeep is duurzaam geproduceerd. Het bevat geen palmolie, geen plastic en geen rotzooi. En dat hoeft ook niet, want koffiedik maakt beter schoon dan chemische troep”, aldus Robert-Willem.

Voorbeelden van duurzame samenwerking waren te zien op de binnenplaats

Als ondernemer wil hij zich richten op de verandering van het economisch systeem zoals we die nu kennen. “Alles moet nieuw zijn. De stroom aan nieuwe producten gaat maar door, terwijl meer dan de helft ervan voortijdig wordt afgedankt.” Volgens Robert-Willem moeten we gezamenlijk een transitie maken naar een circulaire economie. “Nu richt het systeem zich puur op verhogen van onze eigen welvaart en dat gaat ten koste van de natuur. Natuur en economie zijn als het ware ontkoppeld geraakt. Een circulaire economie is in mijn ogen een gezond systeem dat zichzelf in stand kan houden en positief verbonden is met natuur en samenleving.
Op dit moment zijn we druk bezig met het op de markt brengen van de vaste handzeep, maar het is de bedoeling dat scrub en vloeibare zeep gauw zullen volgen. De tweede stap is het verbreden van het productassortiment van SOOP. “We willen in de toekomst ook gaan werken met citroen, grapefruit, limoen en zeewier”.
Mooi verhaal toch en dat allemaal dankzij het netwerken tijdens Koningsdag 2018 in Parijs.

Un Grand Merci monsieur l’Ambassadeur !

dinsdag 1 mei 2018

ELYSÉE MONTMARTRE, EEN NIEUW PARIJS ICOON


Dikke zwarte rookwolken torenen hoog boven Montmartre uit. Diverse brandweerauto’s blokkeren de boulevard de Rochechouart. Inwoners van Montmartre staan met tranen in hun ogen achter de afzetlijnen. Het is 22 maart 2011 en meer dan twee eeuwen geschiedenis gaat in vlammen op. Het Elysée Montmartre, een van de oudste balzalen van Parijs, is niet meer. Opgericht in 1807, 81 jaar voor de opening van de Moulin Rouge. Hier beoefende men de quadrille en de cancan, sterker nog de French cancan zou hier zijn ontstaan. Met een prachtige atypische architectuur was ze een bron van inspiratie voor beroemde kunstenaars uit de negentiende eeuw, zoals Toulouse-Lautrec, Emile Zola en Guy de Maupassant. Ook revolutionaire clubs en de Communards waren hier graag geziene gasten. Louise Weber, een Franse danseres die onder haar artiestennaam La Goulue de beroemde Parijse cancan danste, samen met de enige mannelijke danser uit die tijd, Valentin le Désossé, maakte hier haar debuut. Het is ook hier dat zij werden opgemerkt door Joseph Oller en Charles Zidler, de oprichters van de Moulin Rouge.

Het Elysée Montmartre ooit een van de oudste balzalen van Parijs

Aanvankelijk bestond het pand uit drie gebouwen met uitzicht op een grote tuin met fonteinen.  In 1894 wordt de tuin verwijderd om plaats te maken voor nieuwbouw. Een grote zaal met een Nederlands tintje. De Nederlander Edward Niermans krijgt de opdracht  en hergebruikt de structuur van het Pavillon de France van de Wereldtentoonstelling van 1889, ontworpen door Gustave Eiffel. Maar de gigantische opknapbeurt mocht niet baten, want inmiddels had de danstent enorme concurrentie gekregen van de een paar honderd meter verderop gelegen, Moulin Rouge.

Vier prachtige affiches uit de rijke historie

De cancan maakte plaats voor bokswedstrijden en worstelen onder de nieuwe eigenaar Roger Delaporte, een beroemde worstelaar uit die tijd.
Tijdens de jaren ’70 in de twintigste eeuw wordt het Elysée Montmartre een theater waar regelmatig grote artiesten optreden zoals Michel Legrand, Michel Polnareff, Coluche, Patty Smith en JeanLouis Barrault, evenals internationaal gerenommeerde sterren zoals David Bowie, die een concert zou geven van slechts 30 minuten maar duurde mede door het enthousiaste publiek drie keer zo lang, namelijk anderhalf uur.
In 1988 krijgt het gebouw met de prachtige Eiffelstructuren zelfs de status van historisch erfgoed en komt in handen van Garance productions die het omtoveren tot een van de beste rock- en electro scenes.

In 1988 krijgt het gebouw met de prachtige Eiffelstructuren zelfs de status van historisch erfgoed 

Een defecte pinautomaat die ontvlamde op het moment dat een van de schoonmakers het licht aandeed, maakte een einde aan deze cultuurtempel. De metalen Eiffelstructuur trekt krom in de verzengende hitte, waardoor de muren en het dak volledig instorten. Alleen de geclassificeerde gevel bleef gespaard. Bovendien bleek Garance, die het bedrijf beheerde, niet verzekerd.
Drie jaar lang verandert er niets aan de ruïne  totdat in 2014 filmproducent Abel Nahamias en zijn compaan Julien Labrousse zich melden om het beroemde pand in oude luister te herstellen. Eerder hadden zij al voor ruim 2 miljoen euro het naastgelegen Trianon gerestaureerd. Zij trekken maar liefst 8 miljoen euro uit om het pand geheel te herstellen, inclusief de Eiffelstructuren en belle epoque elementen. 

Artist Impression van het Trianon en het nieuwe Elysée Montmartre dat plaats gaat bieden aan evenementen voor ruim 3000 personen

Alles moest opnieuw worden opgebouwd. Een gat van zes meter onder de grond werd gegraven om 180 ijzeren palen te installeren voor de enorme zaal die plaats biedt aan 1400 personen met tevens de mogelijkheid om een combinatie te maken met de balzaal van het naastgelegen Trianon. 

Het schitterende interieur van de gote zaal van het nieuwe Elysée Montmartre

Klaar voor evenementen met ruim 3000 personen. Het Trianon, een theater in Italiaanse stijl met 1500 zitplaatsen, is voornamelijk gewijd aan rock, pop en volksmuziek. Het Elysée Montmartre heeft nu nog plaats voor 1400 mensen en op termijn 1800. Dit theater zal zich geheel richten op rock, electro en metal. De lay out is volledig opnieuw ontworpen door Antoine Fontaine, geheel naar de oude tekeningen van Edouard Niermans de eerste architect. De historische gevel is opnieuw in ere hersteld met in de nok een fronton met de afbeelding van La Goulue.

Prachtige details van de geheel vernieuwde Eiffelstructuren met details uit de belle epoque

Donderdag 15 september 2016 was het dan zover. De coating van de immense dansvloer was nauwelijks droog. De verse vernisgeur heeft voor altijd de oude geur van bier en marihuana verdrongen. Honderden muziekliefhebbers in lange rijen voor het pand om de opening mee te maken van een van de meest emblematische Parijse concertzaken. Het Elysée Montmartre is met liefde in zijn oude glorie herstelt. 

De historische gevel is opnieuw in ere hersteld met in de nok een fronton met de afbeelding van La Goulue.

Montmartre is weer een icoon rijker.

woensdag 18 april 2018

FILMLOCATIES IN PARIJS


Parijs is een van de meest gefilmde steden ter wereld. Misschien omdat het toen de film werd uitgevonden, al de meest geschilderde stad ter wereld was. Pittoresk is Parijs nog steeds in de bioscoop; vooral in Amerikaanse films blijft Parijs de schilderachtige wereldhoofdstad van de romantiek waarin elk huis uitzicht heeft op de Eiffeltoren. Maar ook de Fransen zelf zijn er in gaan geloven, bewees in 2001 Le fabuleux destin d’Amélie Poulain, dat Montmartre ontsmette en er een pretpark van maakte waar Disney jaloers op zou zijn. Een toeristische droom. Parijs was er al vroeg bij, bij de zevende kunst. Hier werd in 1895 de eerste filmvoorstelling voor betalend publiek gehouden, hier stond de eerste filmstudio. Volgens de gemeente Parijs worden er nu elk jaar achthonderd films opgenomen. De Franse hoofdstad biedt elke week ruim 300 verschillende films. Helaas worden alle buitenlandse films in Frankrijk nagesynchroniseerd. Wie de originele versie wil bekijken moet letten op de toevoeging 'VO' - version originale. 'VF' staat voor version Francais.

In deze blog neem ik u op ontdekkingsreis door het fascinerende Parijs van de film. Ontdek adressen waar 3, 2, 1 en....aktie heeft geklonken, de decors, herbeleef scènes met de bijbehorende emoties en verplaats je in de gedachtewereld van de regisseurs. De gekozen volgorde is willekeurig.

Intouchables opgenomen in de residentie van onze Nederlandse Ambassadeur in Parijs het voormalige Hôtel d'Avayray - Photo courtesy of Gaumont

De film 'Intouchables' behoeft natuurlijk geen introductie. Ik denk dat er weinigen onder u zijn die de film niet gezien hebben. Het verhaal is geheel  in Frankrijk en met name in Parijs opgenomen en werd een ware hit.  Bijna twintig miljoen Fransen en even zoveel overige Europeanen gingen in 2011 en 2012 naar de bioscoop om de komedie Intouchables te zien. Het is een van de best bezochte Franse films ooit en trok meer bezoekers dan Titanic. In Duitsland alleen al gingen vijf miljoen mensen naar het theater. Echter wat weinigen van u weten is dat de film voor het overgrote deel is opgenomen in de ambtswoning van de Nederlandse ambassadeur in Parijs; het voormalige Hôtel d'Avayray. Met toestemming van de toenmalige Nederlandse Ambassadeur Siblez werd Intouchables opgenomen in het chique pand, daterend uit 1723, gelegen aan de smalle en levendige rue de Grenelle 85 in het zevende arrondissement. Een rondleiding door de ambtswoning is een feest van herkenning.  Eenmaal door de grote poort zie je de rechthoekige binnenplaats waar 'Driss' ,gespeeld door Omar Sy, met piepende banden de nodige hoeveelheid grind verplaatst met de Maserati van 'Philippe Pozzo di Borgo' gespeeld door Francois Cluzet. De begane grond beschikt over drie grote ontvangstzalen waaronder La Biblothèque, waar het sollicitatiegesprek plaatsvindt  met Driss, Philippe en de prachtige roodharige secretaresse Magalie (Audrey Fleurot), met wie Driss schaamteloos aan het flirten is. Ook het klassieke privéconcert ter ere van Philippe's verjaardag en de dansscène, waarin Philippe vanuit zijn rolstoel kennismaakt met de muziek (Earth, Wind & Fire) van Driss,  is opgenomen op de begane grond van de residentie. De dakterrasscène met uitzicht op de Église Pentemont-Luxembourg is eveneens opgenomen in de rue de Grenelle. De beelden van de slaapkamer en de badkamer van Driss zijn elders gedraaid.

Intouchables: Scène opgenomen in het Palais de Chaillot
Photo courtesy of Gaumont

Het gebeurt niet zo vaak dat een Franse film een kassucces wordt in het buitenland. Naast Intouchables was 'Le Fabuleux Destin d'Amélie Poulain' (2001) ook zo'n uitzondering. Deze hartverwarmende komedie kent in Amélie de hoofdpersoon. De film kent een leuk uitgewerkte moraal van 'wie goed doet, goed ontmoet', prachtige beelden van Parijs en een overdaad aan heerlijke Franse muziek. De plekken uit de film zijn bijna allemaal te bezoeken en bevinden zich grotendeels in Montmartre. Het café uit de film, 'Les Deux Moulins', ligt aan de rue Lepic 15 op de hoek van de rue Cauchois. Een groot deel van de opnamen van de met 5 Oscars genomineerde film werden hier gemaakt. Je herkent meteen de fraaie neonarmaturen, de formica tafeltjes en de ingang van de toiletten waar hèt allemaal gebeurde. Amélie, Audrey Tautou, werkte hier als serveerster. Studio 28 aan de rue Tholozé 10, is de bioscoop waar Amélie vaak komt. De regisseur kon bij de opnamen, zijn ode aan Montmartre, niet voorbijgaan aan deze bijzondere bioscoop, die de essentie van de buurt belichaamt. De groentezaak 'Au Marché de la Butte' gevestigd op nummer 56 van de rue des Trois-Frères, is inmiddels een cultplaats onder de filmliefhebbers. Het decor uit de film lijkt hier onveranderd. Op de rue de Mouffetard 118 bis ligt 'Le Verre à Pied', het café waar Amélie wat drinkt nadat zij het doosje met jeugdherinneringen heeft teruggeven.

Na de film Amélie werd het café 'Les Deux Moulins' op Montmartre wereldberoemd
Photo courtesy of Cinéma de Luxe

'Midnight in Paris' (2012) van Woody Allen, waar hij de toeristische visie op Parijs op de spits dreef door zijn hoofdrolspeler naar het verleden te laten reizen. Toeristen proberen altijd in een tijdmachine te stappen: ze willen niet het Parijs van nu maar van vroeger zien. Vaak kan dat niet omdat een stad nu eenmaal verandert, al lijkt het in Parijs meer mogelijk dan elders. De film is een prachtige ansichtkaartode aan de toch al magische stad Parijs en vertelt het verhaal over Gil, een aspirant schrijver, die met zijn verloofde Inez en haar ouders, een bezoek brengt aan de stad van de liefde. Hij werkt al jarenlang aan een boek over nostalgie, maar durft het niemand te laten lezen. Tijdens een nachtelijke wandeling wordt Gil op een wel heel bijzondere wijze meegevoerd in de bruisende geschiedenis van Parijs in de jaren twintig. De tijd van het modernisme, het surrealisme en de opkomst van de jazz. De film voert u langs prachtige en romantische plekken in Parijs. Geen decors, maar bestaande filmlocaties in Parijs die u, dankzij een blog die ik op 3 maart 2012 schreef nog eens persoonlijk gaat ontdekken; klik hier - Deze blog neemt u mee langs locaties waaronder de tuin van Claude Monet in Giverny, toprestaurant Le Grand Vefour, de rue de la Montagne-Sainte-Geneviève waar Gil zijn nachtelijke dwaaltochten door Parijs begint. Verder restaurant Polidor, la Maison Deyrolle en de mooiste brug van Parijs; de Pont Alexandre III.

'Last Tango in Paris': De hoofdrollen waren voor Marlon Brando en Maria Schneider
Photo courtesy of Metro Goldwyn Mayer

'Last Tango in Paris' is een erotisch filmdrama uit 1972 van regisseur Bernardo Bertolucci. De hoofdrollen waren voor Marlon Brando en Maria Schneider. De film werd zeer kritisch ontvangen maar toch genomineerd voor twee Oscars. Vanwege een expliciete verkrachtingsscène werd de film in Canada, Chili, Zuid-Korea en Portugal verboden en in Italië na zes dagen uit de bioscopen gehaald. Bertolucci werd in Italië bij verstek veroordeeld tot vier maanden cel. Die verkrachtingsscène, die vlak voor de opname ervan door Brando en Bertolucci aan het script werd toegevoegd, is één van de redenen waarom Maria Schneider zich achteraf door haar regisseur misbruikt voelde. Ook Brando zelf beweerde overigens dat hij zich door Bertolucci gemanipuleerd en uitgebuit voelde, maar het heeft hem niet tegengehouden om één van de meest indrukwekkende en intrigerende rollen uit zijn carrière neer te zetten. Schneider toen 19 jaar, het was haar tweede filmrol, was dan weer duidelijk onervaren als actrice, maar is op die manier wel perfect gecast als de mysterieuze Jeanne, waardoor ze toch haar mannetje weet te staan tegenover een grootheid als Brando. Er waren veel lovende reacties. 'The New York Times' stelde dat de film zeer vernieuwend was en dat er nog tientallen jaren over gesproken zou worden. Dit laatste bleek inderdaad waar. De film speelt zich grotendeels af in een appartement in Passy aan de rue de l'Alboni parallel aan metro en de pont Bir-Hakeim. In de film rue Jules Verne.

Moulin Rouge werd overladen met prijzen, waaronder drie Golden Globes en de Oscars voor Beste Kostuumontwerp en Beste Art-Direction. Photo courtesy of 20th Century Fox

Wie kent niet de prachtige verfilming van 'Moulin Rouge' (2001) Deze ravissante musical van Baz Luhrmann waarin een poëtische schrijver, Christian, gespeeld door Ewan McGregor, in het Parijs van begin 1900 verliefd wordt op courtisane Satine, gespeeld door Nicole Kidman. Christian is een jonge schrijver die tegen de wil van zijn vader zijn geluk gaat beproeven in de schilderswijk Montmartre in Parijs. Hij wordt door kunstenaar Toulouse-Lautrec meegesleurd in de betoverende wereld van de Moulin Rouge, waar hij de mooie Satine, een dame van lichte zeden, ontmoet. Ze worden verliefd op elkaar, maar de verhouding tussen de poëtische Christian en de ster van de nachtclub is gedoemd te mislukken. De film werd overladen met prijzen, waaronder drie Golden Globes en de Oscars voor Beste Kostuumontwerp en Beste Art-Direction. De 'Bal du Moulin Rouge' vindt u aan de boulevard de Clichy 82, Montmartre in het 18e arrondissement, metro Blanche.

Hugo van Martin Scorsese, een van de mooiste 3D films over Parijs
Photo courtesy of Paramount Pictures

Een van mijn favoriete films is 'Hugo' geregisseerd door Martin Scorsese. Het verhaal speelt zich af in het Parijs zo rond 1930. Hugo Cabret is een 12-jarige weesjongetje dat in de muren van het treinstation Gare Montparnasse woont. Om te overleven moet hij geheimen bewaren en anoniem blijven. Maar wanneer hij een bijzonder meisje, Isabelle ontmoet, wordt zijn dekmantel in gevaar gebracht. Een cryptische tekening, notitieblok, gestolen sleutel, mechanische man en een verborgen boodschap van zijn overleden vader vormen de ingrediënten van het mysterie dat Hugo omringt. Deze prachtige 3D-film is een ode aan de vroege cinema, in het bijzonder het werk van de Franse filmpionier George Méliès (1861 - 1938). Begin 2012 won Martin Scorsese met Hugo de Golden Globe voor beste regisseur. De film werd ook genomineerd voor elf Academy Awards (Oscars) in 2012, waarvan het er uiteindelijk vijf in de wacht sleepte: de Oscar voor Cinematography, Art Direction, Visual Effects, Sound Editing en Sound Mixing. De hoofdrollen worden vertolkt door Asa Butterfield (Hugo Cabret), Chloë Grace Moretz (Isabelle), Ben Kingsley (Papa Georges), Jude Law (vader van Hugo en Sacha Baron Cohen (Inspecteur Gustave). De film ging in première in november 2011.

De prachtige bibliotheek van Sainte-Geneviève aan de place de Panthéon 10

Het prachtige jaren 30-decor van het Athénée Théâtre Louis-Jouvet aan de square de l'Opéra-Louis-Jouvet 7, fascineerde Martin Scorsese die hier meerdere malen filmde voor de magie-scène. In de Bibliothèque Sainte-Geneviève, place du Panthéon 10, ontdekken Hugo en Isabelle de geschiedenis van de film. Het grootste deel van de locaties van de film Hugo kon gemakkelijk worden ingevuld aan de hand van de illustraties in het boek 'The Invention of Hugo Cabret', van Brian Selznick, maar Scorsese moest een bibliotheek vinden die recht deed aan de onbegrensde fantasie van de auteur. Sainte-Geneviève bleek een prima keuze. Een andere niet te missen locatie is square Éduard VII waar verschillende straatscènes zijn opgenomen

Martin Scorsese bedeelde zich zelf een kleine rol in Hugo

Steeds als ik een bezoek breng aan de rue Verneuil 5bis in het 7e arrondissement zie ik de fragmenten voor mij die zich afspelen in het appartement van Frankrijks meest controversiële componist en zanger; Serge Gainsbourg. 'La Vie Héroïque', is een film over het leven van Gainsbourg gemaakt in 2010, negentien jaar na zijn dood. “Het is niet de waarheid van Gainsbourg die me interesseert, maar het zijn zijn leugens”. Met deze uitspraak geeft de regisseur Joann Sfar al direct aan op wat voor soort film je je kunt voorbereiden. Niet een waarheidsgetrouwe biografische film, waarin het leven van de held van a tot z wordt verteld en zo mogelijk zijn misstappen worden verklaard. Wel een film waarin juist de leugens of kleine onwaarheden die hij vertelde zo mogelijk nog uitvergroot worden. De film begint met beelden van een jonge Gainsbourg, toen hij nog Lucien Ginsburg heette. Hij groeit op in het Parijs van de Duitsers, leert pianospelen van zijn vader en moet op een dag een Jodenster ophalen. Maar vooral blijkt Lucien een groot talent te hebben in het tekenen. Hij volgt lessen op de École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, waar hij voor het eerst een fascinatie ontwikkelt voor vrouwelijk naakt. Na zijn jonge jaren pikt het verhaal het weer op als hij wat ouder is geworden en voor de kost piano speelt in een bar. Toevallig maakt hij kennis met Boris Vian, waarna hij langzaamaan bekender en bekender wordt. De vrouwen volgen zich steeds sneller na elkaar op. Juliette Greco, France Gall, Brigitte Bardot, Jane Birkin, Bambou... Tegelijkertijd gaat hij steeds meer roken en drinken, en raakt hij zijn greep op de werkelijkheid kwijt.


Werkelijkheid en fantasie lopen dwars door elkaar heen. Dat maakt echter wel dat de film vooral een film is voor de fans. Door de vele liedjes en bekende personages is Gainsbourg's Vie héroique een feest der herkenning. 2016, Vijfentwintig jaar na de dood van Gainsbourg leeft hij nog altijd, zoveel bewijst de film wel. Dat hij meer was dan de man achter Je t’aime… moi non plus moest misschien weer even opgefrist worden. Naast de rol van Éric Elmosnino (Serge Gainsbourg) zijn met name de rollen van Lætitia Casta (Brigitte Bardot) en Lucy Gordon (Jane Birkin) geslaagd te noemen.
Het woonhuis van Gainsbourg aan de rue de Verneuil 5bis is nog steeds in het bezit van zijn dochter Charlotte. Het huis ooit een oude winkel en helemaal ingericht in zwarttinten is helaas niet vrij te bezoeken. De buitenkant is zeker een bezoek waard. De École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, rue Bonaparte 14 (6e) is door haar vermaarde docenten, ateliers en ideale ligging ten opzichte van veel Parijse musea, een begrip in de wereld. De regisseur Joann Sfar studeerde zelf aan deze prestigieuze academie. Het instituut is vrij te bezichtigen. De ontmoeting met Gainsbourg en Jane Birkin, het meest glamoureuze koppel uit de jaren '70, is gefilmd in het 250 jaar oude restaurant Lapérouse, quai des Grands-Augustins 51 (6e).

De École Nationale Supérieure des Beaux-Arts (foto links)

'The Devil Wears Prada' (2006) is de verfilming van het boek van Lauren Weisberger. Geregisseerd door David Frankel, met in de hoofdrollen Anne Hathaway, Meryl Streep, Stanley Tucci en Emily Blunt. Voormalig Sex and the City-regisseur Frankel volgde exact, zoals in het boek, de belevenissen van het weinig modebewuste meisje Andrea Sachs, gedurende het jaar dat zij als assistente bij het modeblad Runway werkt. Lauren Weisberger werkte zelf in 1999 als assistent van de invloedrijkste hoofdredacteur ter wereld op modegebied: Anna Wintour van de Amerikaanse Vogue. En ondanks dat de auteur ontkende dat haar hoofdpersonage Miranda Priestly op Wintour was gebaseerd, droeg haar voormalige bazin op de speciale voorpremière van de film wel zeer toepasselijk een outfit van.... Prada!
Andrea 'Andy' Sachs (Anne Hathaway) heeft moeite om een eerste baan te vinden als journaliste. Bij gebrek aan betere opties solliciteert ze bij het modetijdschrift Runway, waar ze de tweede assistente wordt van hoofdredactrice Miranda Priestly (Meryl Streep). Het werk is weinig journalistiek, maar Andy hoopt met Runway op haar cv deuren te openen naar betere opties. Priestly blijkt een ramp om voor te werken. Zij eist dat iedereen zich naar al haar grillen buigt iedere keer dat ze spreekwoordelijk met haar vingers knipt. Met een betere toekomst ten doel, zet Andy niettemin alles op alles om te voldoen aan de onmogelijke eisen van de hoofdredactrice en in de smaak te vallen bij haar snobistische werknemers: eerste assistente Emily (Emily Blunt) en ontwerper Nigel (Stanley Tucci). Terwijl ze steeds meer tijd aan haar werk besteedt, verwaarloost ze haar vriend Nate (Adrian Grenier) Of zoals de vileine, nichterige Stanley Tucci haar uitlegt: “Als het slecht gaat met je privé-leven, ben je goed bezig op je werk, en als je privé-leven in rook opgaat, wordt het tijd voor een promotie.” Duidelijk is dat de weg die Andrea Sachs inslaat haar uiteindelijk geen geluk zal brengen.

De slotscene van 'The Devil Wears Prada' speelt zich af op de trappen van het Palais Galliera, avenue Pierre-1er-de-Serbie

De film is grotendeels gefilmd op locaties in New York en Parijs. Filmlocaties in Parijs waren onder andere: Hotel Scribe - rue Scribe 1 in het 9e en restaurant Maxim's - rue Royale 3 in het 8e. De suite die moet doorgaan voor het chique hotel Plaza Athenée is de presidentiële suite van het Saint Regis Hotel in New York.

De romantische wandeling van Andy met Christian (Simon Baker) is gefilmd, met de Notre Dame op de achtergrond, in de rue du Haut Pavé tussen de quai de Montebello en de rue de la Bucherie. De slotscene speelt zich af op de trappen van het Palais Galliera, avenue Pierre-1er-de-Serbie in het 16e arrondissement. Andrea kijkt nog een keer om en gooit haar mobiele telefoon in een fontein. Alleen de echte Parijskenner weet dat die fontein niet tegenover het Palais Galliera staat maar op de Place de la Concorde, in het 8e arrondissement, acht arrondissementen verder. 

Al deze plekken in Parijs, die door de blik van de grootste regisseurs in beeld zijn gebracht, hebben stuk voor stuk een verhaal, authenticiteit, karakter. Of het nu een opwelling was of een werkelijke bron van inspiratie, die Parijse sfeer die er hangt is nooit zonder reden gekozen.

Nog meer filmlocaties bekijken in Parijs?

Beatrice Billon en Barbara Boespflug hebben per buurt de beste bars, restaurants, hotels, winkels en monumenten in kaart gebracht, die vereeuwigd werden in films. Beleef Parijs op meer dan 60 mythische locaties in het boekje 3, 2, 1....Action Parijs van uitgeverij Lannoo. ISBN: 978-94-014-1796-9